Deb Dana vertaalt de neurobiologisch onderbouwde theorie over de werking van het autonome zenuwstelsel van Stephen W. Porges naar de praktijk voor zowel cliënten als therapeuten.

De polyvagaaltheorie of de ‘Wetenschap van je veilig voelen’ geeft inzicht in de veranderingen die traumatische ervaringen teweegbrengen in het autonome zenuwstelsel.

Het maakt de biologische ‘dynamieken’ zichtbaar die ten grondslag liggen van ons veilig voelen en sociaal betrokken zijn. Mensen bepalen of ze veilig zijn aan de hand van de wijsheid die in hun lichaam en zenuwstelsel zetelt.

De theorie verklaart wat Levine (Somatic Experiencing), van der Kolk en een aantal andere lichaamsgerichte werkers al zo lang wisten: de weg naar trauma-heling gaat via het lichaam. De theorie biedt tevens inzichten in bepaalde lichamelijke chronische klachten zoals chronische vermoeidheid en chronische (spier)pijn. Ik ben ongelooflijk blij dat wat ikzelf al lang intuitief aanvoelde (en zelf heb ondervonden) een theoretische basis krijgt die de weg vindt naar een ruimer publiek. Het is hoogtijd dat we angst(stoornissen), chronische spierspanningen en vermoeidheid etc gaan erkennen als (biologische) uitingen van ervaring van onveiligheid. Enkel dan kunnen we diepgaand en verregaand werken aan heling ipv aan de oppervlakte te blijven.

“De taak van het autonome zenuwstelsel is om ervoor te zorgen dat we overleven op momenten van gevaar en opbloeien in tijden van veiligheid. Om te kunnen overleven, moeten we bedreigingen kunnen herkennen en moet er een overlevingsrespons worden geactiveerd. Voor opbloeien is precies het tegenovergestelde nodig – het afremmen van de overlevingsrespons, zodat sociale betrokkenheid mogelijk wordt. Als we dit vermogen tot activering, remming en flexibiliteit van reageren niet hebben, maakt dat ons leven zwaar.” (Deb Dana)

Deze boekbespreking werd verzorgd door Inneke Geerts. Juni 2021.